( ( أول ) ) سگ بطورى تربيت شده باشد كه هر وقت آن را براي گرفتن شكار بفرستند برود وهر وقت از رفتن جلوگيرى كنند بايستد ، ولى اگر پس از نزديك شدن به شكار وديدن آن به جلوگيرى نياستد ضرر ندارد ولازم نيست كه عادتش اين باشد كه تا صاحبش نرسد از شكار نخورد ، بلكه اگر عادتش اين باشد كه پيش از رسيدن صاحبش از شكار مىخورد ضرر ندارد وهمچنين اگر عادت به خوردن خون شكار داشته باشد اشكال ندارد . ( ( دوم ) ) صاحبش آن را بفرستد واگر از پيش خود دنبال شكار رود وحيواني را شكار كند خوردن آن حيوان حرام است . بلكه اگر از پيش خود دنبال شكار رود ، وبعدا صاحبش بانگ بزند كه زودتر آن را به شكار برساند اگر چه بواسطة صداى صاحبش شتاب كند ، بنابر احتياط واجب بايد از خوردن آن شكار خوددارى نمايد . ( ( سوم ) ) كسى كه سگ را مىفرستد بايد مسلمان باشد ، به تفصيلي كه در شرائط شكار با اسلحه گذشت . ( ( چهارم ) ) شكارچى وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد واگر عمدا نام خدا را نبرد ، آن شكار حرام است ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد . ( ( پنجم ) ) شكار بواسطة زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد پس اگر سگ ، شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست . ( ( ششم ) ) كسى كه سگ را فرستاده ، وقتي برسد كه حيوان مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد - ولى نه از جهت تأخير غير معمول در رسيدن به شكار - اما اگر وقتي برسد كه به اندازه سر بريدن وقت باشد وسر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست . ( مسأله 2619 ) : كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتي برسد كه بتواند سر حيوان را ببرد ، چنانچه بواسطة تهيه مقدمات آن مانند بيرون آوردن كارد